در التهاب دست و پاهای شکسته

دلشوره جاده های پر دست انداز است

چشم بر هم می نهد

 فراموش می کند!

فراموش می شود!!

                                              نازنین کیا نفر

 پ.ن: اینجا پر از علفای قد کشیده مواجه! علفای سبز بارون خورده که زیر نور خورشید بلند تر  به نظر می یان!  ولی من دلم شاخه های آب دیده می خواد.... دستامو قلاب می کنم تا نگام رو تابش  بلند ترین نور سوار بشه... اما نه !؟  اینجا تا چشم کار می کنه جاده است و  دست هایی که به شاخه نمی رسن! ...  انگاری من گم شدم!!